Saltar al contenido

CIUDAD DE LAS NACIONES

Sofia Skleida

 

Recuerdos civiles

(al Holocausto judío)

El pensamiento no sostiene la memoria.

El alma sufre en silencio,

no consigue desbloquearse,

tiene las puertas oxidadas.

El cuerpo inmóvil, paralizado.

El rostro pálido busca la luz del sol.

El silencio se convierte en un grito.

Mudas son las horas de dolor.

Las miradas se encuentran en el vacío,

buscando consuelo.

Se han perdido muchas almas inocentes.

Sangran los suelos sagrados,

los seres valientes-

La intuición, ave migratoria que viaja espiritualmente

hacia los cielos en busca de justicia.


 

Ricordi civili

(Per l’Olocausto ebreo)

Il pensiero non regge al ricordo.

L’anima soffre in silenzio,

non riesce a sbloccarsi,

ha le porte arrugginite.

Il corpo immobile, paralizzato.

Il viso pallido cerca la luce del sole.

Il silenzio diventa grido.

Mute le ore del dolore.

Gli sguardi si incontrano nel vuoto,

cercando consolazione.

Si sono perse molte anime innocenti.

Sanguinano i sacri suoli,

gli esseri coraggiosi-

L’intuizione, uccello migratore che viaggia spiritualmente

verso i cieli della  giustizia.


 

 

Μνήμες Αμάχων

(Αφιερωμένο στο κατοχικό εβραϊκό ολοκαύτωμα)

Η σκέψη δεν αντέχει στη θύμηση…

Η ψυχή πονάει βουβά

αρνείται να ξεκλειδώσει

σκουριασμένες θύρες.

Το σώμα ακίνητο, παραλύει.

Το πρόσωπο ωχρό αναζητά ήλιου φως

η σιωπή γίνεται κραυγή.

Βουβές οι ώρες του πόνου.

Τα βλέμματα συναντιούνται στο κενό

ψάχνοντας παρηγοριά

Χάθηκαν τόσες αθώες ψυχές

μάτωσαν τα ιερά χώματα,

οι γενναίες υπάρξεις

Η ενόραση αποδημητικό πουλί ταξιδεύει πνευματικά

στους αιθέρες της δικαίωσης…

 

 

Profughi*

Cuerpos temblorosos deambulan por doquier…

llenos de tristeza y tragedia

en una batalla desigual con la muerte

en las pateras en el mar, en depósitos oscuros

malolientes de abandono y de desesperación.

Quieres hablar, gritar, correr, esconderte

pero ¿de quién?, ¿de qué?

No lo sabes…

 

Respiraciones entrecortadas gimen en el asfalto como el viento loco

rezando por su vida en un mundo profano, frío.

Ojos puros, inocentes,

se convierten en testigos de momentos muertos

por el horror absurdo de guerras,

de crisis internacionales.

En un mundo contradictorio envuelto en el teatro del absurdo

el mañana está al acecho…

Prometiendo, ¿qué?

 

*Prófugos


 

Profughi

Corpi tremanti vagano ovunque …

carichi di tristezza e di tragedia

in un disuguale combattimento con la morte

in carrette di mare, in carri scuri

maleodoranti d’abbandono e disperazione.

Vorresti parlare, piangere, correre, nasconderti

ma da chi, da che cosa,

non lo sai …

 

Mozzi respiri gemono sull’asfalto come pazzo vento

implorando la vita in un mondo profano, freddo.

Occhi innocenti, puri,

diventano testimoni di momenti uccisi

dall’orrore assurdo di guerre,

di crisi internazionali.

In un mondo contradditorio avvolto nel teatro dell’assurdo

il domani è in agguato…

Promettendo cosa?


 

Profughi*

Τρεμουλιασμένα σώματα περιφέρονται παντού…

Κουβαλούν τη θλίψη, την τραγωδία

 σε μια μάχη άνιση με το θάνατο

σε υποβρύχια, σκοτεινά βαγόνια που μυρίζουν εγκατάλειψη και απελπισία.

Θες να μιλήσεις, να φωνάξεις, να τρέξεις να κρυφτείς.

Aπό ποιον, από τι, ούτε και εσύ ξέρεις.

Ανάσες κομμένες βογκούν στην άσφαλτο σαν τον λυσσασμένο άνεμο

ικετεύουν ζωή σε έναν κόσμο ανίερο, ψυχρό.

Αθώα μάτια, αγνά,

γίνονται μάρτυρες ξεψυχισμένων στιγμών που έσβησαν στην παράλογη φρίκη ενός πολέμου ή μιας διεθνούς κατακραυγής.

Κόσμος αντιφατικός που συμμετέχει στο θέατρο του παραλόγου

και το αύριο καραδοκεί υποσχόμενο τι;

 

*Πρόσφυγες

 

 

Ciudad de las Naciones

La estrella de la mañana no se presenta desde hace algún tiempo.

El paraíso terrestre ya no se puede sostener;

está lleno de falsos profetas

pronunciando mensajes vacíos

y verdades históricamente inexactas.

En nuestra aljaba, las flechas son muchas,

amuletos que instigan exaltaciones hipotónicas.

Contradicciones vanas en la Ciudad de las Naciones…


 

Città delle Nazioni

La stella mattutina non si presenta da tempo.

Il paradiso terrestre non ci può più contenere;

si è riempito di falsi profeti

che pronunciano messaggi vacui

e verità storicamente inesatte.

Nella nostra faretra, le frecce sono tante,

amuleti che istigano esaltazioni ipotoniche.

Contraddizioni vane nella città delle Nazioni …


 

Πόλη των εθνών

Ο αυγερινός δεν βγαίνει από καιρό.

Ο γήινος παράδεισος δεν  μας χωράει πια

γέμισε με ψευδοπροφήτες

κενών μηνυμάτων

και ανιστόρητων αληθειών.

Στη φαρέτρα μας τα βέλη πολλά,

φυλακτά που εξαπολύουν υποτονικές εξάρσεις.

Κούφιες αντιφάσεις στην πόλη των εθνών…

 

1 estrella2 estrellas3 estrellas4 estrellas5 estrellas (2 votos, promedio: 5,00 de 5)
Cargando...

Déjanos tu comentario